Adam Mosser i łowca siódmego mroku, Konrad Berg

Czy marzyłeś kiedyś o tym, aby w twoim życiu pojawił się ktoś, kto pokaże ci inny świat? Adam Mosser często o tym myślał, aż pewnego dnia zdmuchnięcie urodzinowych świeczek wprowadziło go w świat magii… Przeżyj tę przygodę wraz z chłopcem, którego życzenie spełniło się i sam oceń, czy na pewno ten inny, niezwykły świat da ci to, czego w istocie pragniesz. W poszukiwaniu odpowiedzi na pytanie o prawdziwe wartości czeka cię niesamowita przeprawa pełna tajemniczych istot i niezwykłych zdarzeń.

Taki zachęcający opis można znaleźć na okładce książki. Oczywiście miałam przeprawę, niesamowitą i niezwykłą… przez mękę. Gdyby nie to, że książka dotarła do mnie do recenzji, pewnie byście o niej nie usłyszeli na blogu, bo wiele razy miałam ochotę cisnąć nią w kąt. Jednak przejdźmy do fabuły.

Historia rozpoczyna się dość niepozornie. Poznajemy małżeństwo Mosserów – Edwarda i Alicję, którzy spodziewają się dziecka. Ten niepozorny nic nie wnoszący czas oczekiwania na syna, zakłóca prześladowanie Edwarda. Co jakiś czas otrzymuje dość dziwne telefony, na ulicy przygląda mu się od kilku dni czarny pies, i ta postać w czerni… Od tego momentu rozpoczyna się piekło. Piekło ma kilka stopni, każdy stopień to inni rodzaj śmiertelników, podzielony według uczynków. Na siódmym poziomie znajdują się samobójcy i Grimor – Łowca, który ma doprowadzić Edwarda do obłędu. Okazuje się, że wiele lat wcześniej Edward popełnił pewien czyn, za który nie odpowiedział. Karą ma być również odebranie syna Mosserów – Adama. Czy chłopczykowi uda się przetrwać? Czy Łowca, podoła „dobrej duszy” która czuwa nad dzieckiem?

Nie muszę wspominać, że uwielbiam debiuty, polską literaturę i dobrą fantastykę. Możliwe, że miałam za wysokie wygórowania co do tego tytułu, gdyż lektura tej książki nie powaliła mnie. Autor często gubi się w fabule, robi (według mnie) niepotrzebne przeskoki, co najwyraźniej widać w określeniu wieku chłopca, gdyż tak naprawdę nie wiadomo ile on ma lat – dziewięć czy dwanaście?

Nie powiem, pomysł na książkę dość ciekawy i zapowiadał naprawdę świetną przygodę, niestety autor chyba nie do końca miał na nią pomysł. Mam wrażenie, że swojego tekstu przed wydaniem nie dał nikomu do przeczytania w celu jego ocenienia, zasugerowania uwag, zmian – a szkoda, gdyż potencjał w niej jest. Lubię książki z piekłem w tle, gdzie świetnym zabiegiem było podzielenie piekła na stopnie zaawansowania.  Język jest dość prosty, dialogi miałkie, lekko naciągane, natomiast całkowicie brak lekturze emocji. Bo czyż matka, która dowiaduje się, że ktoś chce porwać jej dziecko, będzie siedziała spokojnie i przejdzie do porządku dziennego zmieniając temat? Nie raz i nie dwa wątki urywały się i trudno było doczekać się ich kontynuacji. 

Jedyne czego nie brakuje autorowi, to wyobraźnia. Jeśli Konrad Berg podszlifuję swój styl, słownictwo i przede wszystkim przed wydaniem książki da ją komuś do przeczytania, do wróżę mu wiele świetnych książek. 

Czytałam również na innym blogu, że okładka książki ma być inna, niestety pozostała taka jak jest i szczerze powiedziawszy nie zachwyca, a wręcz odstrasza.

Najbardziej jestem zła na siebie. Gdyż czytałam wcześniej opinię tego tytułu, która również nie zachęcała do lektury. Niestety nie skojarzyłam po czasie okładki i fabuły i mam za swoje – chciałam to mam. Na szczęście lektura już za mną, chociaż w tym czasie mogłam przeczytać wiele innych wartościowych tytułów.

 Moja ocena:

Za możliwość zapoznania  się z lekturą dziękuję portalowi

Wyzwania:
 Rekord 2014 | Polacy nie gęsi... III | Klucznik: autor jeszcze nie czytany, tomiska nie opasłe, literatura europejska, mroczny klimat, ąćńłżźóś,