Obietnica Łucji, Dorota Gąsiorowska

Autor: Dorota Gąsiorowska

Tytuł: Obietnica Łucji

Wydawnictwo: Między słowami, Kraków 2015, str. 430

ISBN: 978-83-240-2660-9

Zastanawia mnie jedna rzecz; dlaczego polskie autorki, podejmujące się napisania lekkiej lektury obyczajowej, zazwyczaj zaczynają od wysłania swojej bohaterki z wielkiego miasta, gdzieś na prowincję, w bliskości lasów i mnóstwa zieleni? Ten motyw staje się powoli oklepany i jakby nie było - nudny. Gdy trafiła do mnie lektura pióra Doroty Gąsiorowskiej Obietnica Łucji, z jednej strony podchodziłam do niej trochę sceptycznie, z drugiej natomiast pokładałam wielkie nadzieje na świetnie spędzony czas z książką. Jak było faktycznie? Przekonajmy się.

Łucja, aby uciec przed przeszłością przenosi się do Różanego Gaju, miasteczka, w którym znajduje się stary zniszczony pałac rodziny Kreiwetsów. W Różanym Gaju Łucja podejmuje się nauczania dzieci w szkole. Zarówno gospodyni, u której Łucja od tej pory będzie mieszkać, jak i mieszkańcy tego urokliwego miejsca, przyjmują nową sąsiadkę dość pozytywnie. W szkole kobieta zwraca uwagę na Anię, dziewczynkę, która nie raz wydaje się nieobecna na zajęciach, lub nie pojawia się w szkole w ogóle. Okazuje się, że jej matka jest ciężko chora. Łucja zaprzyjaźnia się z nią i obiecuje kobiecie odnaleźć ojca Ani. Kim jest ten mężczyzna, czym się zajmuje? Czy odnalezienie go będzie łatwym zadaniem?

Dorota Gąsiorowska mieszka pod Krakowem, dokąd uciekła od zgiełku miasta. Pisała od zawsze. W końcu zdecydowała się przesłać swoją powieść do wydawnictwa. Urzekła wszystkich. Pracuje nad kolejną książką.

Pokładałam w książce wielkie nadzieje. Z jednej strony książka napisana jest plastycznym i prostym językiem, dzięki któremu historie przedstawioną poznaje się dość szybko, a strona przewraca się za strona w zastraszającym tempie. Z drugiej strony natomiast mam wrażenie, że ta historia jest trochę przegadana. Niczym nowym autorka mnie nie zaskoczyła. Nie raz miałam wrażenie, że powiela pewien schemat, o którym nie raz miałam okazje czytać. A wiadomo jak to jest z déjà vu. 

Główna bohaterka, to kobieta skrzywdzona w dzieciństwie, wychowana w niepełnej rodzinie, jej małżeństwo również nie spełniło jej oczekiwań. Postanawia uciec, zostawić przeszłość za sobą i rozpocząć nowe życie. 

Tak jak początek historii wciągnął mnie dość mocno, tak czym dalej w lekturę, tym bardziej ta idealność zaczęła nużyć. Z drugiej strony natomiast, książka porusza dość trudne tematy, problemy, z którymi mierzymy się, na co dzień, nie raz wzrusza i porusza i trochę daje nadzieję.

Dawno nie czytałam takiej lektury, która budziłaby we mnie tak skrajne emocje. Z jednej strony były momenty, że oczy mi się szkliły, a z drugiej mam wrażenie, że autorka szła na ilość a nie jakość.

Nie odradzam lektury, gdyż jak widać po czytelnikach budzi dość pozytywne emocje. Mnie nie porwała na tyle, aby na dłużej pozostała w mojej pamięci.

Moja ocena:

Książkę przeczytałam dzięki uprzejmości wydawnictwa